تقدیم به تو

 

تقدیم به تو

چيزي ندارم به تو بدم غنچه تازه رسيده گل مريم

زخم نگا ههات بااين دوا نميشه مرحم

چيزي ندارم به تو بدم جزء يه قلب پاك سادم

قلبي كه تنها به عشق تو تو سينه داره ميزنه هر لحظه

قلب من مال توء مال توء اي نازنينم دل گرفتار تو اي نازنينم

قلب من مال توء دل گرفتار تو اي بهترينم

تو با اون چشمهاي جادويت لب هاي غنچه وگيسوت

وقتي اومدي سر راهم نشونم دادي چشم و ابروت

بردي از من دل و دينم اي عزيز نازنينم

عشق من تنها تو بودي اولين و آخرينم
 
قلب من مال توء مال توء اي نازنينم دل گرفتار تو اي بهترينم

من كه تو رو مي پرستم باشه خاليه هر دوتا دستام

قلب خودمو هديه ميارم تا بگم عاشقت هستم

قلب من مال توء مال توء اي نازنينم دل گرفتار تو اي نازنينم  

 

خاطرات گمشده

از خاطرات گمشده مي‌آيم ، تابوتي از نگاه تو بر دوشم

بعد از تو من به رسمِ عزاداران ، غير از لباسِ تيره نمي‌پوشم

در سردسيري از منِ بيهوده ، وقتي که پوچ و خسته و دلسردم

شبها شبيه خواب و خيال انگار ، تب مي‌کند تن تو در آغوشم

تکثير مي‌شوند و نمي‌ميرند ، سلولهاي خاطره‌ات در من

انگار مانده چشم تو در چشمم ، لحن صداي گرمِ تو در گوشم

هر چند زير اين ‌همه خاکستر ، آتش بگير و شعله بکش در من

حتي پس از گذشت هزاران سال ، روشن شو اي ستاره خاموشم

.

.

.

بعد از تو شايد عاقبتِ من نيز ، مانند خواجه حافظِ شيراز است

من زنده‌ام به شعر و پس از مرگم ، مرد‌ُم نمي‌کنند فراموشم

" نجمه زارع "

فرصتی نمانده است

 

بیا همدیگر را بغل کنیم

فردا

یا من تو را می‏ کشم

یا تو چاقو را در آب خواهی شست

همین چند سطر ...

دنیا به همین چند سطر رسیده است !

به این که انسان کوچک بماند بهتر است ،

به دنیا نیاید بهتر است

اصلا

این فیلم را به عقب برگردان

آن‏قدر که پالتوی پوست پشت ویترین ، پلنگی شود

که می‏دود در دشت‏های دور

آن‏قدر که عصاها

پیاده به جنگل برگردند

و پرندگان

دوباره بر زمین …

زمین …

نه !

به عقب‏ تر برگرد

بگذار خدا

دوباره دست‏هایش را بشوید

در آینه بنگرد

شاید ...

تصمیم دیگری گرفت ...

" گروس عبدالملکیان "

من از تو راه برگشتی ندارم ...

 

ای رفته ز دل ، رفته ز بر ، رفته ز خاطر

بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم

بر من منگر ، زانکه به جز تلخی اندوه

در خاطر از آن چشم سیاه تو ندارم

ای رفته ز دل راست بگو ! بهر چه امشب

با خاطره ها آمده ای باز به سویم ؟

گر آمده ای از پی آن دلبر دلخواه

من او نیم ، او مرده و من سایه اویم

من او نیم ، آخر دل من سرد و سیاه است

او در دل سودازده از عشق شرر داشت

او در همه جا ، با همه کس ، در همه احوال

سودای تو را ای بت بی مهر ! به سر داشت

من او نیم ، این دیده من گنگ و خموش است

در دیده او آن همه گفتار ، نهان بود

وان عشق غم آلود در آن نرگس شبرنگ

مرموزتر از تیرگی شامگهان بود

من او نیم آری ، لب من این لب بی رنگ

دیری ست که با خنده یی از عشق تو نشکفت

اما به لب او همه دم خنده جان بخش

مهتاب صفت بر گل شبنم زده میخفت

بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم

آن کس که تو میخواهیش از من به خدا مرد

او در تن من بود و ندانم که به ناگاه

چون دید و چه ها کرد و کجا رفت و چرا مرد

من گور ویم ، گور ویم ، بر تن گرمش

افسردگی و سردی کافور نهادم

او مرده و در سینه من ، این دل بی مهر

سنگی ست که من بر سر آن گور نهادم

" سیمین بهبهانی "

 

خۆشه‌‌ویسته‌‌كه‌‌م ئه‌‌گه‌ڕێته‌و‌ه‌‌

 

 خۆشه‌‌ویسته‌‌كه‌‌م ئه‌‌گه‌ڕێته‌و‌ه‌‌

هه‌‌ر له‌‌ ئێستاوه‌‌ به‌‌خێربێته‌‌و

له‌‌و ڕۆژه‌وه‌ یاره‌‌كه‌‌م ڕۆشتووه‌‌

خه‌‌و بێ له‌‌و دوو چاوه‌ی من نه‌‌كه‌وتووه‌

خوایه‌‌ تۆ بیكه‌ی ئاو هه‌‌ڵنه‌‌سابێ

لافاو ڕێگاكه‌ی لێ تێك نه‌‌دابێ

نازانم كاتێ ده‌‌چمه‌‌ پێشوازی

به‌‌كام دیاری جوان بكێشم نازی

گوڵ به‌پێشكه‌‌شی شه‌‌رمه‌‌زارئه‌‌بێ

ڕوی ئه‌‌و ده‌‌ركه‌‌وێ كه‌ی گوڵ دیار ئه‌‌بێ

گه‌‌ر بڵێم فه‌‌رموو ئه‌‌وه‌‌ چاوانم

بێ چاوبم به‌‌ چی له‌‌ ڕوی بڕوانم

ئه‌‌وه‌‌ چاوه‌ڕێم یار بگه‌ڕێته‌‌وه‌‌

به‌‌خێربێته‌‌وه‌‌ یار به‌‌خێربێته‌‌وه‌
                                                                                          

هونراوه‌ی : مه‌‌دهۆش                 

برگرد تا ...

              انتظار            

چشمانم منتظرست

برگرد

رو آوردنم به تو

از روي نيازست

نياز مهر

از كاروان سفر عشق

پرسيدم

كجاست راه نورد مهر من

اشاره اي شد به خورشيد

جاي قدمت

گلهاي سرخ عشق روييده

گلهاي سرخ را

تا آسمان چشمت چيدم

اما تو را در نيافتم

انتظار ديدنت

مرا ديوانه كرده

در كنج دلم

غم لانه كرده

ضربان قلبم

از حركت ايستاد

منتظر ماند

تا صداي نفست را بشنود

تا تو را پيدا كند

اما هر چه مي گردم

گمشده ام را نمي يابم

برگرد

برگرد تا هرچه دارم برايت رو كنم

برگرد تا ...

اگه سبزم

اگه سبزم اگه جنگل

اگه ماهی اگه دریا

اگه اسمم همه جا هست

روی لب ها ، تو کتابا

اگه رودم ، رود گنگم

مثل مریم ، اگه پاک

اگه نوری به صلیبم

اگه گنجی زیر خاک 

واسه تو قد یه برگم 

پیش تو راضی به مرگم 

اگه پاکم مثل معبد

اگه عاشق مثل هندو

مثل بندر واسه قایق

واسه قایق مثل پارو

اگه عکس چل ستونم

اگه شهری بی حصار

واسه آرش تیر آخر

واسه جاده یه سوار

واسه تو قد یه برگم 

پیش تو راضی به مرگم 

اگه قیمتی ترین سنگ زمینم

توی تابستون دستای تو برفم

اگه حرفای قشنگ هر کتابم

برای اسم تو چند تا دونه حرفم

اگه سیلم پیش تو قد یه قطره

اگه کوهم پیش تو قد یه سوزن

اگه تن پوش هر درختم

پیش تو اندازه ی دکمه ی پیرهن

واسه تو قد یه برگم 

پیش تو راضی به مرگم 

اگه تلخی مثل نفرین

اگه تندی مثل رگبار

اگه زخمی زخم کهنه

بغض یک در ، رو به دیوار

اگه جام شوکرانی

تو عزیزی مثل آب

اگه ترسی اگه وحشت

مثل مردن توی خواب 

واسه تو قد یه برگم

پیش تو راضی به مرگم

 

                                             " گروس عبدالملکیان "

خواب ناز

 

 

بارون(مریم حیدر زاده)

 

همه بغضشون گرفته چرا بارون نمیاد
لیلی مرد از غم دوری،چرا مجنون نمیاد

روی ماهش کجا پنهون شده ،اون رفته کجا
چرا از اون وره ابرها دیگه بیرون نمیاد

نیتت رو واسه فال قهوه کردم ، ولی حیف
عکس چشای قشنگت توی فنجون نمیاد

منو کشتی تو با اون خنجر دوریت، عجبه
چرا از این دل دیوونه یه کم خون نمیاد

مگه تو بی خبری مو م رو پریشون میکنم
دل تو حتی واسه موی پریشون نمیاد

دلت از بس سفیده و لطیفه مث برف
از خجالت تو برفی تو زمستون نمیاد

تو دلم فقط یه بار مهمونی بود،تو اومدی
درارو بستم از اون وقت،دیگه مهمون نمیاد

صدای بارون قشنگه وقتی به شیشه میخوره
اما با غم نجیب روی ناودون نمیاد

دو -سه بار واست نوشتم مث آینه میمونی
تو یه بار جواب ندادی چرا شمدون نمیاد

عمریه اسیرتم،اسیر اون چشمای ناز
یه ملاقاتی واسم،یه بار یه زندون نمیاد

نمیگه کسی واسه مرمتش فکری کنین
هیچ کسی سراغ این کلبه ویرون نمیاد

زندگی بازی شطرنج و من منتظرم
طرف مقابلم ولی به میدون نمیاد

گاهی وقتها انقدر آب و هوام ابری میشه
که قد اشکای من از رود کارون نمیاد

گاهی با خودم میگم شاید میخواد ذوق بکنم
اما معلومه،نخواد بیاد که پنهون نمیاد

اونکه واسش ستاره میشماری،اهل نازه
پس با یه خواهش آسون نمیاد

توی نامه آخری کلی دلیل اورده بود
مثلا چون تشنه ان یاسهای گلدون نمیاد

مثلا چون تشنه ان یاسهای گلدون نمیاد...

 

مي خوام بپرسم چرا؟

مي خوام از اونايي كه از زندگي سيرشدن بپرسم چرا

مي خوام از اونايي كه عاشق زندگين بپرسم براي چي

گيرم كه جواب هم گرفتم قضاوت چي ميخوام بكنم؟

 

 

 

 

این روزها چقدر هوای تو می کنم ...

 

این روزها چقدر هوای تو می کنم

حتی غروب گریه برای تو می کنم

گاهی کنار پنجره ام می نشینم و

چشمی میان کوچه رهای تو می کنم

خیره به کوچه می شوم اما تو نیستی

یاد تو، یاد مهر و وفای تو می کنم 

خود نامه ای برای خود می نویسم و 

آن را همیشه پست بجای تو می کنم

وقتی که نامه می رسد از سوی من به من !

می خوانم و ... دوباره هوای تو می کنم ...

محسن صفری
                     

 

نمی خواستم

نمی خواستم

            نمی خواستم

                      نام چنگیز رابدانم

                       نمی خواستم

                             نام نادر رابدانم

                         نام شاهان را محمد خواجه وتیمور لنگ   

                       نام خفت دهندگان را نمی خواستم

                                        وخفت چشندگان را

                                                می خواستم نام تورابدانم

                                                 وتنها نامی که میخواستم

                                                     ندانستم  ندانستم ندانستم!!! 

                                             

ای نگاه تو سر اغاز پريشانی من

 

ای نگاه تو سر اغاز پريشانی من
گرمی بوسه تو مانده به پيشانی من
اشک شوقی که ز چشم تو فرو می ريزد
بهترين هديه برای دل طوفانی من
کاش در قحطی عشقی که فرا گير شده
شاد و سر مست بيايی تو به مهمانی من
زيور مدرسه های همه شهر
اه ای عشق جگر سوز دبستانی من
مرگ من راست بگو حال مرا می فهمی
که می ايی به تماشای غزلخوانی من
به خدا بی تو ز خود نيز بدم می ايد
زندگی نيز شود ويرانی من
مانده ان روز که با من گفتی
سرنوشت تو گره خورده به پيشانی من

 

چشم مخصوص تماشاست ......

چشم مخصوص تماشاست
                                      اگر بگذارند
و تماشاي تو زيباست
                                      اگر بگذارند

من ز اظهار نظرهاي دلم فهميدم
                                 عشق هم صاحب فتواست

                                                         اگر بگذارند

دل سرگشته من اينهمه بيهوده نگرد
                               خانه دوست همين جاست

                                                          اگر بگذارند

سند عقل مشاع است،همه ميدانند
                                 عشق اما فقط از ماست

                                                            اگر بگذارند

 

سوختم

باشد ولی نگفتی این حرف آخرت بود

من باخبر نبودم ازآن چه در سرت بود

باور نکردم اما،گفتی مرا ندیدی!

یا من شکسته بودم یا عین باورت بود

یک شب رسیدی از راه دست مرا فشردی

چیزی شبیه خنجر در دست دیگرت بود

در دست های من بود یک عمر دست هایت

دستی که رنگ خون داشت دستی که خنجرت بود

من مثل سایه ای از آیینه ات گذشتم

زخمم زدی نگفتی شاید برادرت بود

از پشت کوهم اما فهمیده ام همین قدر

یا از تو بد نگفتم،یا در برابرت بود

من سوختم تو ماندی باور نکردی از من

خاکستری که دیدی دیدار آخرت بود...

" ناصر فیض "

باورت نیست !

می خواهمت،می دانی اما باورت نیست

فکری به جز نامهربانی در سرت نیست

دیگر شدی هر چند ، اما من همانم

آری همان شوری که در سر دیگرت نیست

من دوستت دارم تمام حرفم این است

حرفی که عمری گفتم اما باورت نیست

من آسمانی بی کران ، روحی بلندم

باور کن این کوتاهی از بال وپرت نیست

ای کاش درآغاز با من گفته بودی

وقتی توان آمدن تا آخرت ... نیست !

" ناصر فیض "

خسته ام ...

 

از زندگی ، از این همه تکرار خسته ام

از های و هوی کوچه و بازار خسته ام 

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام 

دلخسته سوی خانه ، تن خسته می کشم

آه ... کزین حصار دل آزار خسته ام 

بیزارم از خموشی تقویم روی میز

وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام 

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام 

تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید

از حال من مپرس که بسیار خسته ام

" محمدعلی بهمنی "

 

دلخوشم با غزلی تازه ...

 دلخوشم با غزلی تازه همینم کافیست

تو مرا باز رساندی به یقینم کافیست

قانعم بیشتر ازاین چه بخواهم از تو

گاه گاهی که کنارت بنشینم کافیست

گله ای نیست من و فاصله ها همزادیم

گاهی از دور تو را خوب ببینم کافیست

آسمانی! تو در آن گستره خورشیدی کن

من همین قدر که گرم است زمینم کافیست

من همین قدر که با حال و هوایت گه گاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافیست

فکر کردن به تو یعنی غزل شور انگیز

که همین شوق مرا  خوب ترینم  کافیست

" محمد علی بهمنی "

شاید عشق ، تنها گناه من باشد ... !

بغض یک اتفاق خسته شدن

بغض بی ارتباط با غم تو

باید از این زیاد تر باشم

تا بسازم هنوز با کم تو!

 

زندگی کودکانه ای کمدی ست

من بخندم ، تو شاد گریه کنی !

توی طوفان خاطرات بدت

دست در دست باد گریه کنی ...

 

در مسیر گذشته ، آینده

هر دو حالت مدام خسته شوی

چشم توی چشم ِ آیینه

بعد ِ هر لحظه ات شکسته شوی !!

 

در گذشته دوباره جا بشود

حجم آینده ی غم انگیزت

پر بگیرد پرنده ای که منم !

از بهار همیشه پاییزت

 

ترس دارم که عاشقت بشوم

گاهی ازحس ِ تازه بیزارم

گاهی اما نمی شود بروم

دست از این بی دلیل بردارم !

 

من به اندازه ی تو خوشحالم

تو به اندازه ی دلم ، غمگین !

حس خوبی ندارد این دنیا

مثل افتادن از هوا به زمین

 

می روم ، شاید این خدا حافظ

آخرین اشتباه من باشد

می روم تا دلم نخواهد باز ،

شانه ات تکیه گاه من باشد

می روم تا حقیقت ِ روشن

طرح ِ بخت ِ سیاه من باشد !

تا نترسم از اینکه  شاید عشق ،

عشق تنها گناه من باشد ... !

" زهره جعفر زاده "

خط خورده من ، تباه شده من، مچاله من

لب باز می کنند غزلهای لالِ من

کی میشود به نام تو تحویل سال من؟

مثل هوای شرجیِ چشمِ تو در دلم

باران گرفته است و خراب است حال من

تو قسمت زمین غزل خیز جنگلی

تو سهمِ دخترانِ شمالی... شمالِ من

من قسمتم کویرترین جای نقشه است

دریای چشم های شما نیست مالِ من

کم کم بخار می شود از ذهنِ آبگیر

بارانِ خاطرات تو... رودِ زلالِ من

شعر از بلور چشمِ شما آب می خورد

با این حساب، پیش تو ظرفِ سفال من

شاید فقط برای شکستن مناسب است

شاید فقط برای شکستن، سفالِ من

حالا سوار می شوی و قطار سوت می کشد

بر ریلها قطارِ شما ... بی خیالِ من

لبخند می زنم، « به خدا می سپارمت »

خیس است، خیس گریه ولی دستمال من

حالا رسیده است به دیماه سال من

دیگر نمی رسند غزلهای کالِ من

حل المسائل همه ی مشکلاتِ من

پاسخ نمی دهد به علامت سوال من

حافظ به من، جواب درستی نمی دهد

از قهوه های تلخ بپرسید فال من

یک دفتر سفیدِ غزل روی میز توست

خط خورده من ، تباه شده من، مچاله من

بر گردنِ تمام غزلهام، حلقه است

مثل طنابِ عشق تو... تنها مدال من

بی اتفاق تازه ای امسال هم گذشت

کی می شود به نام تو تحویل سال من؟

"  پانته آ صفایی "

ترانه ی پائیز

پاییز چه زیباست !

مهتاب زده تاج سر کاج

پاشویه پر از برگ خزان دیده ی زرد است

بر زیر لب هره کشیدند خدایان

یک سایه ی باریک

هشتی شده تاریک

رنگ از رخ مهتاب پریده

بر گونه ی ماه ، ابر اگر، پنجه کشیده

دامان خودش نیز دریده 

آرام دود باد درون رگ نودان 

با شور زند ، نی لبک آرام 

تا سروِ دلارام، برقصد

پُر شور 

پُر ناز بخواند ، شبگیر، سرِ دار  

هر برگ که از شاخه جدا گشته به فکر است،  

تا روی زمین بوسه زند بر لب برگی

هر برگ که در روی زمین است،به فکر است، 

تا باز کند ناز و دود گوشه ی دنجی

آنگاه بپیچند 

     لب را به لب هم 

آنگاه بسایند 

      تن را به تن هم

آنگاه بمیرند 

      تا باز پس از مرگ 

                     آرام نگیرند

جاوید بمانند 

سر، باز برون از بغل باغچه آرند 

             آواز بخوانند 

                   پاییز چه زیباست 

                       پاییز دو چشم تو چه زیباست

سرمست ، لب پنجره خاموش نشستم

هرچند تو در خانه ی من نیستی امشب

من دیده به چشمان تو بستم

هر عکس تو از یک طرفی خیره به رویم 

     این گوید: 

             هیچ 

     آن گوید: 

             برخیز و بیا زود به سویم 

    من گویم: 

         نیلوفرکم ، رنگِ لبت را،

با شعر بگویم، با بوسه بشویم. 

        ای کاش 

        ای کاش

آن عکس تو از قاب درآید

همچون صدف از آب برآید 

        ای کاش

جان گیری و بر نقش و گل بوته ی قالی بنشینی

آنگاه به تو ، پیرهن از شوق بدری

از شور بلرزی

دیوانه همه شوق ،همه شور،

بیگانه پریشیده ،همه قهر،

همه نور 

بر بستر من نقش شود پیکر گرمت

آنگاه زنم پرده به یکسو

گویم که:

من اینجا به لب پنجره بودم

گویی که:

نه ... آنجا

آرام بگیریم

از عشق بمیریم

آنگاه به پاییز 

هر برگ ،که از شاخه ی جانم  به کف باد روان است ،

هر سال، که از عمر من آید به سر انجام، 

ببینم که به پاییز دو چشم تو هر آن برگ 

         هر درد 

                هر شور  

                   هر شعر

از قلب من خسته جدا شد

باد هوس ات برد

آتش زد و خاکستر آن را به هوا ریخت.

من ، هیچ نگفتم 

        جز آنکه سرودم: 

پاییز دو چشم تو چه زیباست  

پاییز چه زیباست

مهتاب زده تاج سر کاج

پاشویه پر از برگ خزان دیده زرد است

آن دختر همسایه لب نرده ی ایوان 

             می خواند با ناله ی جانسوز

خیزید و خز آرید که هنگام خزان است

هر برگ که از شاخه جدا گشته به فکر است

تا روی زمین بوسه زند بر لب برگی

هر برگ که در روی زمین است ، به فکر است 

تا باز کند ناز و دود گوشه ی دنجی

آنگاه بپیچند ، لب را به لب هم 

آنگاه بسایند، تن را به تن هم 

آنگاه بمیرند

تا باز پس از مرگ ، آرام نگیرند

جاوید بمانند 

سر باز، برون از بغل باغچه آرند 

آواز بخوانند:

پاییز چه زیباست!  

من نیز بخوانم:

پاییز دو چشم تو چه زیباست

چه زیباست ...

" نصرت رحمانی "